W leczeniu zapalenia trzustki stosuje się terapię płynami, której celem jest utrzymanie prawidłowego ciśnienia krwi, uzupełnienie strat po wymiotach i wysięku do jam ciała oraz utrzymanie prawidłowego przepływu krwi przez trzustkę. Całkowicie zaprzestaje się podawania pokarmu drogą doustną do 24 godzin po wystąpieniu wymiotów – wtedy można rozpocząć podawanie niewielkich ilości wody, a później dietę bez tłuszczu i włókna, z umiarkowaną ilością łatwostrawnych węglowodanów i białek; podaje się też środki przeciwbólowe, np. będące antagonistami receptorów opioidowych, środki przeciwbakteryjne (ampicylina, cefalosporyna), zapobiegające namnażaniu się bakterii w sprzyjającym temu środowisku w trzustce, na terenie miejscowego zapalenia otrzewnej. Poważną komplikacją zapalenia trzustki jest tworzenie i odkładanie mas tkankowych pochodzących z uszkodzonego narządu i tkanek wokół niego, tworzenie się ropni trzustki, a także postępująca niedrożność przewodów żółciowych.
Następstwem przewlekłego zapalenia trzustki jest niewydolność zewnątrz-wydzielnicza tego narządu, której objawy kliniczne ujawniają się dopiero po zmniejszeniu się o ponad 85% wytwarzania enzymów trzustkowych.
Należy pamiętać, że objawy ostrego zapalenia trzustki występują także w przypadku gruczolakoraka (nieskuteczna jest wtedy rutynowa terapia przeciwzapalna). Ten nieuleczalny nowotwór daje przerzuty do węzłów chłonnych, żołądka, dwunastnicy i wątroby.